O, a beggar man cam' ower yon lea,

                                                An' mony a fine tale he told me,

                                                Seekin' for charity,

                                                Will ye lodge a beggar man?

 

                                                Chorus :

                                                Lal lal tee too roo ree.

 

                                                The nicht was cauld, the carle was wat,

                                                An' doon ayont the ingle he sat,

                                                Then he threw the meal-pock aff'n his back

                                                And aye as he ranted and sang,

 

                                                "If I were black as I am white,

                                                As the snaw that lies on yonder dyke,

                                                 I wad dress mysel' some beggar-like

                                                And awa' wi' you I would gang."

 

                                                "O lassie, O lassie, you're far ower young,

                                                And ye hae na cant o' the beggin' tongue

                                                Ye hae na the cant o' the beggin' tongue

                                                And wi' me ye canna gang."

 

                                                "I'll bend my back and bow my knee,

                                                And I'll put a black patch on my e'e,

                                                And for a beggar they'll tak' me,

                                                Syne awa' wi' you I will gang."

 

                                                'Twas then they twa made up the plot,

                                                To rise twa hours afore the old folk,

                                                Sae cannily they slipped the lock

                                                And through the fields they ran.

 

                                                Early neist mornin' the auld wife rose,

                                                An' at her leisure put on her clothes;

                                                Syne to the servant's bed she goes

                                                To speir for the silly puir man.

 

                                                She gaed to the bed where the beggar lay,

                                                The strae was cauld and he was away,

                                                She clapped her hands and cried, "Welladay,

                                                Is there ony o' oor guid gear gane?"

 

                                                Some ran to the coffer, some ran to the kist,

                                                But naethin' was awa' that could be missed,

                                                She danced her lane, cried "Praised be the blest,

                                                I've lodged an honest old man.

 

                                                "Since naething's awa' that we can learn,

                                                The kye are to milk and the milk is to kirn;

                                                Gae but the hoose, lass, and wauken my bairn

                                                And bid her come speedily ben."

 

                                                The servant gaed where the dochter lay,

                                                But the sheets were cauld and she was away,

                                                And fast to the gudewife she did say:

                                                "She's awa' wi' the beggar man."

 

                                                "O fye gar ride, O fye gar rin!

                                                And haste ye find they traitors again,

                                                For she'll be brunt and he'll be slain,

                                                The wearifu' beggar man."

 

                                                Some rode on horseback, some run on foot,

                                                A' but the auld wife and she wasna fit,

                                                She hobbled aboot frae hip to hip

                                                An' aye she cursed and banned.

 

                                                Meanwhile far oot ower yon lea,

                                                Fu' snug in a glen where nane could see,

                                                The twa wi' muckle sport and glee

                                                Frae a new cheese cut a whang.

 

                                                When years had passed some twa or three

                                                The same beggar carle cam' ower yon lea,

                                                Saying, "Gudewife for your courtesie,

                                                Will ye lodge a silly, puir man?"

 

                                                "A beggar, a beggar I'll ne'er lodge again,

                                                I had ae dochter but ane o' my ain,

                                                And awa' wi' a beggar man she's gane

                                                And I dinna ken whence nor where."

 

                                                "O, yonder she's comin', ower yon lea

                                                Wi' mony a fine tale unto thee,

                                                An' she's gotten a baby on her knee

                                                And anither yin comin' hame.

 

                                                "O, yonder she's comin' to your bower,

                                                 In silk an' satin wi' mony a flower,"

                                                 She's held up her hands and she's blest the hour

                                                 That she followed the beggar man.

 

Footnote : The first printed text of this song appeared in Volume 1 of Allan Ramsay's 'Tea-Table Miscellany' (1724). According to tradition, it chronicles one of the adventures of James V, King of Scots, in his guise of the 'Gudeman o Ballengeich'. Aiblins!